Bestsellery: marzec 2016

Kolejny miesiąc należy do MICHAŁA RUSINKA i jego opowieści o WISŁAWIE SZYMBORSKIEJ. Wśród najlepiej sprzedających się książek znalazło się także wiele pozycji z półki non-fiction. 

(c) Enokson via Foter.com / CC BY-SA

1
[PL] [NF]
MICHAŁ RUSINEK
"Nic zwyczajnego. O WISŁAWIE SZYMBORSKIEJ"
Znak

Bestsellery: grudzień 2015

Grudzień to trochę święty miesiąc. Na szczycie listy książkowych bestsellerów pojawił się więc ksiądz.

(c) Lauren Manning / Foter / CC BY

1
[PL] [NF]
Adam Boniecki
"Abonent chwilowo nieosiągalny"
WAM

Bestsellery: listopad 2015

Literatura faktu naprawdę ma się świetnie. Tak przynajmniej wynika z najnowszego notowania bestsellerów.

(c) Lauren Manning / Foter / CC BY

1
[PL]
Małgorzata Musierowicz
"Feblik"
Akapit Press

Bestsellery: październik 2015

Aleksijewicz na podium - co za radość! Wśród najlepiej sprzedających się książek w październiku są także "Księgi Jakubowe" Olgi Tokarczuk.

(c) Lauren Manning / Foter / CC BY

1
[NF]
Swietłana Aleksijewicz 
"Czarnobylska modlitwa"
Czarne

Bestsellery: wrzesień 2015

"Co nas nie zabije", czyli kontynuacja "Millenium", to jeden z hitów ostatniego miesiąca. Ale nieźle radził sobie także "Mały Książę" oraz wydana po raz pierwszy powieść Marka Hłaski. Co jeszcze znalazło się wśród bestsellerów?

(c) Lauren Manning / Foter / CC BY

1
David Lagercrantz 
"Co nas nie zabije"
Czarna Owca

Silne wzruszenia na beznamiętnej twarzy

Ten świat nie istnieje. On jest tylko w wyobraźni. Ale po przeczytaniu książki Świerzewskiego będziecie tęsknili za jego bohaterami. 

(c) Foter / Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 Unported (CC BY-SA 3.0)

Tych najważniejszych jest trójka. Oleg, Anatolij i Tatiana. Oni wyznaczają trójkąt namiętności, życiowych rozgrywek, pasji, nadziei... Wszystko rozgrywa się w świecie przemian pomiędzy końcówką lat 70. a rokiem 2000. W Rosji przede wszystkim - po części Rosji radzieckiej - ale nie tylko tam. Ot, punkt wyjścia do prozy z prawdziwego zdarzenia.

Aby zapomnieć...

Czasem nadchodzi w życiu taki moment, że chcesz zostawić wszystko i uciec. Daleko stąd i od tych ludzi. Byle przed siebie.

(c) unsplash.com

Blanca Perea pracuje na uczelni. Właśnie zbliża się wrzesień. Bardzo gorący czas dla pracownika akademickiego. Ale ona ma coś innego teraz w głowie. Alberto, jej mąż, wyprowadził się niedawno z domu. Rzekomo stabilne małżeństwo rozpadło się jak domek z kart. Dzieci są już na swoim, a ona - kobieta samotna - czuje się zagubiona. Dlatego postanawia się ewakuować. Pojechać gdzieś. Aby nie być tu i nie przedłużać tego męczącego stanu.

Proszę czekać, będzie rozmowa

Po opublikowaniu książki "Moja walka", rodzina odwróciła się od autora. A ja po jej przeczytaniu mam odwrotnie. Chciałbym porozmawiać. I zadać kilka pytań.

Powieść Karla Ove Knausgårda zaczyna się od potwornego obrazu śmierci. Drastyczność polega tu nie tylko na naturalistycznym charakterze tego opisu ("Nic już nie powstrzyma ogromnych rojów bakterii, które zaczynają się mnożyć wewnątrz ciała. Gdyby podjęły próbę zaledwie kilka godzin wcześniej, natychmiast napotkałyby opór, ale teraz wokół nich panuje zupełny spokój, mogą więc wdzierać się coraz głębiej w wilgoć i mrok"), ale na chłodzie. Przebija on bowiem spomiędzy liter na pierwszej stronie książki i utrzymuje się na tym samym - wysokim poziomie - przez następne grubo ponad 550.

Tkanina ze słów

Jeśli złapiesz chwilę pośród zgiełku i pośpiechu, złap też Alice Munro. I zobacz, jak pięknie można uciec.

Juliet jest nauczycielką. A właściwie niedoszłą nauczycielką, bo ta, którą Juliet zastępowała, właśnie wyzdrowiała, więc kobieta musiała ustąpić miejsca. Niedawno Juliet była na nowej wersji filmu "Hiroszima, moja miłość". Jest połowa roku 1965 i w sumie wszystko powinno być jak zawsze. A w każdym razie jeśli chodzi o miłość. Czy ten temat dotyczy także Juliet? No, wiadomo. Choć nie jest to - na pierwszy rzut oka - miłość łatwa.

Około 60 kilo do obśmiania, czyli Bridget powraca

Nowa Bridget Jones jest, przepraszam za to słowo, gruba. Chyba najgrubsza ze wszystkich. Myślę oczywiście o książkach.

Fakty są bezlitosne: Bridget jest jeszcze starsza niż była (mowa o 6o. roku życia, chociaż, biorąc pod uwagę wigor i energię bohaterki, czasem wydaje się to niewiarygodne), ma więc jeszcze bardziej spowolniony metabolizm (a nie zrezygnowała ze swoich ulubionych używek, oj nie) i jeszcze mniejsze szanse na rynku matrymonialnym. Jak pamiętamy zresztą z poprzednich części, Bridget miała najwięcej problemów w tych obszarach. I te problemy się nie skończyły. Ba, jest jeszcze gorzej.

Po pierwsze, nie żyje mąż Bridget. Darcy. Umarł. Po prostu. Bridget już nie jest więc starą panną, ale jest wdową. Pozostaje jej otwieranie pudełek z wycinkami z prasy. Najgorzej.

Po drugie, Bridget ma dzieci. A dzieci to tyle samo przyjemności, co i kłopotów. O czym wiedzą wszyscy zainteresowani. Tyle dobrego, że wśród nauczycieli i rodziców dzieci można wyhaczyć przystojniaków.

Po trzecie wreszcie, Bridget ma nowego chłopaka. A jakże! O dwie dekady młodszego od siebie (sorry, taki mamy klimat!). Z którego to faktu wynikają nie tylko biologiczne komplikacje. Nie wspominając o seksie odbywanym przez SMS (technologia to, nawiasem mówiąc, inny ważny wątek w tej książce).

Uśmiech Danuty Stenki

Kto lubi Danutę Stenkę, ten nie będzie narzekać. "Flirtując z życiem", wywiad-rzeka, odsłania bowiem całkiem sporo.

(c) Fryta 73 / Foter / CC BY-SA

Zaczyna się od pasieki, którą mieli rodzice. Danuta Stenka wspomina o niej z nostalgią. Jak i o innych sprawach domu rodzinnego. "Z pszczołami nie było żartów, żądliły, jak należy" - mówi w rozmowie z Łukaszem Maciejewskim aktorka.

O Eco, który kradnie nam rzeczywistość

Siedem dni na realizację perfekcyjnego pragnienia: zanurzenia się w świecie, który nas wyprowadzi z ponurej rzeczywistości. Uda się?

Noir Sur Blanc, Warszawa 2012.

Na początku wszystko pcha nas ku rzeczywistości. We wstępie do "Imienia róży", bo o tej książce mowa, autor stwarza pozory autentyczności ("stwarzać pozory autentyczności" - jak to w ogóle brzmi!). Pisze, że rękopis, który ma zamiar przedstawić, odnalazł, pozyskał, teraz go światu pokaże, a niejako na potwierdzenie faktów - i, przy okazji, udramatyzowanie okoliczności - mówi jeszcze o rozstaniu z tajemniczą bliską osobą. Pustka w sercu nie będzie prędko zapełniona.

W każdym razie nie odbędzie się to tak szybko, jakby chciała osoba rzeczywiście smutna po rozstaniu. Tu nasza uwaga zresztą prędko się przesuwa ku innemu otoczeniu, ku innym czasom.

Więc już nie wiek XX, a rok 1327. A konkretnie północne Włochy. Przybywa tutaj brat Wilhelm ze swoim uczniem Adso. To on opowiada historię nauczyciela. "Nie wiedziałem wtedy, czego brat Wilhelm szuka, i prawdę mówiąc, nie wiem tego po dziś dzień, a przypuszczam też, że i on tego nie wiedział, jedynym bowiem pragnieniem, jakie nim kierowało, było pragnienie prawdy i podejrzenie — które zawsze w moim przekonaniu żywił — iż prawdą nie jest to, co ukazuje nam się w chwili teraźniejszej" - by zacytować jedno z pierwszych zdań.

Stephen King znowu przeraża

Wydając powieść "Doktor Sen", Stephen King nie tylko napisał błyskotliwą kontynuację "Lśnienia". Zrobił coś więcej. Wszystko bowiem zapowiada, że przyćmił legendarną ekranizację swojej bestsellerowej książki. 

Stephen King, "Doktor Sen", przeł. Tomasz Wilusz. Prószyński i S-ka, Warszawa 2013.

Opublikowane po raz pierwszy w 1977 roku "Lśnienie" (w Polsce w roku 1990) to było coś.

Przerażająca atmosfera, psychoza, tajemnica i narastające napięcie.

W pewnym hotelu, położonym wysoko w górach, Jack Torrance z żoną i małym synkiem zostają zamknięci, by dopilnować posiadłości. Jack jest pisarzem, ale praca niezbyt mu idzie. Pobyt w hotelu ma mu pomóc. Dzieje się jednak zupełnie inaczej. Syn, Danny, wykazuje się zdolnościami parapsychicznymi, a w hotelu wyczuwa się jeszcze czyjąś obecność.

Na kanwie tej opowieści Stanley Kubrick nakręcił kinową wersję książki, ze swoim reżyserskim scenariuszem, choć pod tym samym tytułem. Filmowe "Lśnienie", na co wskazywali fani, różniło się w wielu miejscach od powieściowego oryginału. I choć ekranowa postać horroru spotkała się z ogromnym zainteresowaniem, ba, przerodziła się w legendę i okazała jednym z najlepszych filmów w dorobku twórcy, to King nie był zadowolony. Pisarz nie tylko filmu nie lubił, ale również najwyraźniej drażnił go fakt, że Kubrick niejako przechwycił wymyśloną przez pisarza historię.

Wiesław Myśliwski o tym, co mija

Nie mylą się, ci którzy twierdzą, że Wiesław Myśliwski napisał "powieść totalną". W "Ostatnim rozdaniu" autor faktycznie podejmuje się najtrudniejszego. Powiedzenia wprost, że życie mija, a my na to mamy niewielki wpływ.

Zaraz na początku książki przejmujący obrazek. Główny bohater przegląda notatnik. Zaczyna od litery A. Tutaj pełno tajemniczych już nazwisk i imion. Kim oni byli? Co znaczyli? I, jeśli nie pamięta, to czy może wymazać? Przeszłości jednak nie da się wytrzeć gumką. Przynajmniej nie w "Ostatnim rozdaniu", w którym bezimienny bohater co chwilę odwołuje się do tego, co minęło. I co ma za sobą.

A ma wiele. Na przykład Marię, z którą kiedyś łączyło go uczucie. Albo psa Oskara, foksteriera. Po nich, po Marii i Oskarze, już nie pokochał żadnej kobiety, już nie miał żadnego psa. Rezygnacja pojawia się także w odniesieniu do innych sfer życia bohatera "Ostatniego rozdania". Wartością, która pchała go ku takim wyborom, była wolność. Stąd nigdzie dłużej nie zagrzał miejsca, z niczym się nie związał na stałe, niczego nie rozwinął do końca, nawet swojego talentu.

Bez sensu?

Jerzy Pilch: Wiele demonów || niemal 500 stron

Zwlekałem z przeczytaniem ostatniej książki Jerzego Pilcha. Teraz już wiem dlaczego. "Wiele demonów" (Wielka Litera, 2013) to kawał dość ponurej prozy. Ponurej chociaż i zabawnej. Na swój, Pilchowski, sposób.

Rzecz dzieje się w latach pięćdziesiątych. W okolicach, to rzecz tu oczywista, Śląska Cieszyńskiego. Stalin już nie żyje. Na szczęście. Ale unosi się ciągle duch. U Pilcha oczywiście nie tylko Stalina duch się unosi, wiele duchów tu się przewija, oplata i dotyka bohaterów. Wiele demonów.

Bo życie duchowe bohaterowie o dziwacznych nazwiskach mają, to trzeba im przyznać, bogate. Autor zresztą jest znakiem rozpoznawczym dla obfitej egzystencji wewnętrznej, wyobraźni rozbuchanej, takoż i języka, który oplata nas niczym wspominane duchy. Czy też demony.

Joel Dicker: Prawda o sprawie Harry'ego Queberta || 700 tys, egzemplarzy

Wygląda na to, że będziemy mieć kolejny hit. Książka "Prawda o sprawie Harry'ego Queberta" (Albatros/Kuryłowicz, 2013) Joela Dickera w ciągu kilku miesięcy od premiery sprzedała się we Francji w nakładzie 700 tys. egzemplarzy, a prawa do przekładów zostały sprzedane do 30 krajów. W tym także i do Polski.

Niejaki Marcus Goldman, sławny pisarz, zapada na niemoc twórczą. Blokada przeszkadza mu w dokończeniu książki, nad którą pracuje. Nie pomaga szef wydawnictwa, który - standard! - zapowiada bolesne konsekwencje finansowe w wypadku, gdy Goldman tekstu nie dostarczy. Ale Goldman nie poddaje się tak łatwo i o pomoc zwraca się do swojego mentora i przyjaciela, pisarza Harry'ego Queberta. Ten jednak zostaje aresztowany i oskarżony o zabójstwo nastoletniej dziewczynki. Marcus staje przed nowym zadaniem. O wiele trudniejszym niż dokończenie tekstu.

Ręce w kieszeniach

Na Kalatówkach w Zakopanem trwa wojna. No, powiedzmy. Bo wojna to kostium, który posłużył Zygmuntowi Miłoszewskiemu w książce "Bezcenny" za punkt wyjścia do opowiedzenia sensacyjnej historii.  

Kalatówki
(c) Piotr P. / Foter / CC BY-NC-SA

Wojciech Szatkowski, historyk sportu związany z Zakopanem, opowiadał na Kalatówkach o historii miasta.

>> Wraz z budową kolejki na Gubałówkę czy hotelu na Kalatówkach Zakopane stało się kurortem na skalę światową.

Dean Koontz: Dom śmierci || co 38 lat...

Już za chwilkę, już za momencik czeka nas premiera kolejnej książki Stephena Kinga "Doktor Sen". Jest ona zapowiadana jako kontynuacja słynnego "Lśnienia". Przekonamy się o tym niebawem pewnie. Na razie jednak mamy kolegę Kinga z księgarskiej półki, czyli Deana Koontza, który w Polsce podsuwa do czytania "Dom śmierci" (Albatros/Kuryłowicz, 2013).

Nazwa luksusowego apartamentowca Pandleton pochodzi od jego fundatora, milionera Andrew Pandletona. Kiedyś wyjątkowa posiadłość była prywatną rezydencją, ale po tym, jak milioner oszalał i popełnił samobójstwo, a jego rodzina zniknęła - status budynku się zmienił.

Budynek wzniesiono w roku 1889. Od tego czasu, dokładnie co 38 lat, dzieje się coś bardzo dziwnego i niepokojącego. W 1935 roku dokonano tu morderstwa. Zginęło wtedy, bagatela, 16 osób. Podczas prac budowlanych w 1973 roku w tajemniczych okolicznościach zniknął jeden z robotników. Co się stanie w roku 2011?

Anna Ficner-Ogonowska: Zgoda na szczęście || ponad 550 stron

Anna Ficner-Ogonowska to nowa gwiazda polskiej literatury popularnej. Debiutancka książka, "Alibi na szczęście", a następnie kontynuacja tejże, "Krok do szczęścia", rozeszły się w wielotysięcznym nakładzie. Triumfalny pochód autorki przez listy przebojów zdaje się nie mieć końca. Od kilku tygodni na szczyty trafia trzeci tom cykl, czyli "Zgoda na szczęście" (Znak, 2013).

Na początku jest szarość, a konkretnie ciemna szarość. Pierwszy obrazek z książki przesiąknięty jest czymś nieprzyjemnym, wrogim. Ale to tylko początek. Zaraz potem świat nabiera barw i przyjacielskich tonów. Doktor Bożenka i wełniany sweter w kolorze miodu wielokwiatowego. I dziecko. W drodze. Bo Hania, bohaterka znana z poprzednich książek Ficner-Ogonowskiej jest w ciąży. I musi zacząć dbać o siebie.

Przy Hani jest Mikołaj. Ich związek nie zawsze był szczęśliwy, ale teraz to już pewne. Chcą być razem. Hania rozkoszuje się każdym gestem, dotykiem, pocałunkiem. Jest słodko, miło, kolorowo. 

- Stęskniłem się za tobą.
Odetchnęła.
- Ja za tobą bardziej. - Uśmiechnęła się.
- Lubię się z tobą licytować. - Teraz to Mikołaj się uśmiechał. Zabójczo.
- A ja lubię się z tobą kochać. - Wiedziała, że lubił, gdy była taka odważna.

Dalej jest jeszcze lepiej. Choć nie idealnie. O nie. Bo od fabularnej strony rzecz biorąc: Dominika, którą pamiętacie z poprzednich książek Ficner-Ogonowskiej, ma problemy. Ze sobą. A konkretniej z oswojeniem się z nową sytuacją i rolą. Jest jeszcze brat Hanki i pani Irenka, "która tym razem odegra wyjątkową rolę".

W oprawie fabularnej przygody i perypetie bohaterów tej książki są jednak jedynie osnową dla opowieści o życiu zwyczajnym. Już od pierwszych stron świat mieni się barwami, pachnie przygotowane spaghetti, czuje się zimną dłoń pod koszulą. Zmysłowość połączona ze zwyczajnością doświadczenia skutkuje tym, że rzeczywistość, o której czytamy, jest tak bliska. Niemal na wyciągnięcie ręki.

Anna Ficner-Ogonowska (c) Facebook.com

W tym zresztą upatrywałbym fenomen Ficner-Ogonowskiej, o którym pisałem kilka notek wcześniej. Rozdmuchane dialogi, rozłożone na części pierwsze komunikacyjne ruchy ("- Kocham Cię. - Ja Ciebie też kocham. - Dziękuję. - Proszę") sprawiają, że gęsto zadrukowany papier osiąga liczbę ponad 550 stron. To sporo, zwłaszcza jak na literaturę polską.

Książka w swojej kategorii z pewnością jednak wstydu rodzimej produkcji popularnej nie przynosi. Schludna redakcja, jasno poprowadzone wątki, delikatnie i z finezją kreślona charakterystyka bohaterów i atmosfera - to niezaprzeczalne atuty "Zgody na szczęście". Dlatego też jestem zwyczajnie ciekaw, w którą stronę wiatr wyobraźni i języka Annę Ficner-Ogonowską poniesie dalej.

Przeczytaj wywiad z Małgorzatą Kalicińską.

Likier z malin

Iza Sowa, zastanawiając się nad charakterem bohaterki ze swojej najnowszej książki "Azyl" powiedziała coś bardzo ważnego. 

Brzmiało to tak: